Prof. Stanisław Pawłowski urodził się 16 marca 1882 r. w rodzinie mieszczańskiej w Dębowcu koło Jasła, w znanym ośrodku patriotycznym, o wysokich aspiracjach kulturalnych i społecznych. W wieku 13 lat Stanisław Pawłowski stracił matkę. Wcześnie usamodzielnił się: korepetycjami zarabiał na utrzymanie, odkładając jeszcze nieco grosza na wakacyjne wędrówki po wielu szlakach polskiej ziemi. W tym samotnym, pełnym odwagi młodzieńcu wyrabiało się umiłowanie ziemi, a równocześnie rósł w nim i dojrzewał przyszły geograf.
Studiował w Uniwersytecie Lwowskim i w Wiedniu, początkowo historię, a następnie geografię. W roku 1918 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego geografii. W roku 1919 przyjął zaproszenie rektora Wszechnicy Piastowskiej prof. Heliodora Święcickiego do zorganizowania katedry geografii w Poznaniu. Jego Instytut Geografii mógł po 10 latach pod wieloma względami rywalizować z o wiele starszym Instytutem we Lwowie. Prof. Stanisław Pawłowski odznaczał się wybitnymi zdolnościami organizacyjnymi. Był wiceprezesem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (od roku 1923), dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Poznańskiego (1927-1928) i rektorem tegoż Uniwersytetu (1932-1933). Znana była bowiem już wówczas Jego nieprzeciętność i niepospolitość, jego szacunek do liberalnych form samorządu szkoły wyższej i determinacja w dążeniu do celu.
Zajmował się geografią fizyczną i ekonomiczną. Jako pierwszy opracował rzeźbę polskiego wybrzeża, twórca geografii krajobrazowej. Opublikował ponad 330 prac. Jesienią 1939 roku prof. Pawłowski został aresztowany przez Niemców i osadzony w Cytadeli Poznańskiej. W styczniu 1940 r. zginął z rąk okupanta w VII forcie w Poznaniu.